Een dagje herinneringen ophalen

Twee weken geleden kreeg ik het nieuws dat we verplicht thuis moesten gaan werken. Toen heb ik gelijk snel mijn woning in Haarlem gepoetst, mijn kleren ingepakt en ben ik naar mijn ouders vertrokken. Ik ben er nog steeds heel blij mee dat ik dat heb gedaan.

In de grote woonboerderij die mijn ouders hebben is het gezellig en warm. Het eten staat elke avond rond een vast tijdstip op tafel. Soms gekookt door mij, of mijn moeder, maar meestal door vaders.

Ik werk, teken of puzzel wat, ga hardlopen en ga wandelen met Bluf de hond. In de avond kijken we naar Sherlock Holmes of in Vlaamse Velden.

Als we aan het werk zijn, heeft ieder wel de luxe van een eigen ruimte. Zodat de videogesprekken van mijn ouders elkaar niet storen of overlappen. Ik zit in de keuken, mijn vader werkt in de tussenkamer en mijn moeder werkt in de grote zaal, waar heel vroeger koeienstallen waren.In deze laatst genoemde ruimte heb ik gister een begin gemaakt met de boeken inpakken voor hun verhuizing die begin juni gepland staat.

De boekenkasten zijn nu bijna leeg. Honderden boeken heb ik ingepakt, 21 verhuisdozen staan nu in rijtjes van twee tegen de muur. Terwijl mijn ouders aan het schoonmaken waren, was ik de boeken in stapeltjes aan het doen en de doosjes met etiketten aan het voorzien. Zodat de verhuizers straks weten dat het om boeken gaat en wat hun plekje wordt in het nieuwe huis. Bij dat laatste ging het fout. Wat ik niet snap is dat je 12 keer op een stickertje woonkamer schrijft en dan op het 13^e stickertje ineens eetkamer. Hoe werkt dat gekke brein van mij toch.

Het klinkt misschien als een saai klusje. Maar dat valt alles mee. Mijn lieve oude opa, die helaas niet meer onder ons is was geschiedenisleraar en daar hebben we nog een hoop oude boeken van. Naast al dit moois moest ik ook ineens denken aan die overhoring voor een geschiedenis proefwerk. Opa vroeg me van welk geslacht Willem de Zwijger was. Ik zei: "Mannelijk natuurlijk, opa." Opa vond het niet zo grappig, mijn moeder en oma wel.

In een hoekje van de kast stonden hele mooie Franse boekjes waarvan ik geen idee heb wat er in staat. Maar de buitenkant is werkelijk waar fantastisch. Een poster van mijn moeder als beginnend docente van 20 lag er ook tussen. Waardoor je je ineens beseft dat mensen die jullie op elkaar vinden lijken, best gelijk hebben. Daarnaast stuitte ik nog op een envelop vol met ansichten van mijn vader uit vroegere tijden. Bijvoorbeeld van een vakantie in Rome toen hij 16 lentes jong was. Er stond in dat hij slechts twee uur geslapen had, maar de mooiste kamer had van het hotel. Dat is vast een hele geruststellig voor ze geweest.

Nadat ik de grote envelop met ansichtkaarten in een doos bij de boeken had gestopt, vond ik het wel weer welletjes. De laatste 250 stuks met vast nog veel meer moois is voor de volgende inpakronde.